Monday, April 19, 2010

രണ്ടു കവിതകള്‍

ഞാന്‍ നിനക്കയക്കുന്ന ഉമ്മകള്‍ക്ക്‌ സംഭവിക്കുന്നത്‌
ഇതാ ഞാന്‍ നിനക്ക്‌ കുറച്ച്‌ ഉമ്മകള്‍ അയക്കുന്നു
പാവം പോസ്റ്റ്‌മാന്‍ അയാള്‍ എങ്ങനെ അറിയാനാണ്‌
ഇതിനുള്ളിലെന്താണെന്ന്‌?
ഇനി ഇതെങ്ങാനും തെറ്റി വേറെ വല്ലവരുടെ
കയ്യില്‍ കൊടുത്താലൊ
ഹ ഹ അപ്പൊഴായിരിക്കും രസം !
ഓരോ ഉമ്മയും അവരുടെ കയ്യില്‍ പുഴുക്കളെ പോലെ
പുളയാന്‍ തുടങ്ങും
അയ്യെ ഇതെന്താണെന്ന്‌ അവര്‍ നെറ്റി ചുളിക്കുമ്പോള്‍
ഓരോ പുഴുവുനും ചിറകു മുളക്കാന്‍ തുടങ്ങും
ഓരോ ചിറകിലും നക്ഷത്രങ്ങളുദിക്കാന്‍ തുടങ്ങും
പിന്നെയോരോന്നും അവരുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും
മെല്ലെ പറന്നുയര്‍ന്ന്‌
അപ്പോള്‍ അതുവഴി നടന്നു പോകുന്ന
നിന്റെ കണ്ണിലും ചുണ്ടിലും വന്നിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങും
നോക്കിനോക്കിയിരിക്കെ പെട്ടെന്ന്‌ നീയൊരു പൂവാകും
പൂവാകാനൊ പൂമ്പാറ്റയാകാനൊ കഴിയാതെ
കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന്‌ ആശ്ചര്യ ചിഹ്നങ്ങള്‍
തൂകികൊണ്ടങ്ങനെ നില്‍ക്കുകയല്ലാതെ
അവരെന്തു ചെയ്യാനാണ്‌ ?

മരിച്ചുപ്പോയ ഒരു ചിത്ര ശലഭത്തിന്റെ ഓര്‍മയ്ക്ക്‌
ഈറന്‍ മരങ്ങളില്‍ നിന്നും ചില നോട്ടങ്ങള്‍
ഇപ്പോഴും അയക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്‌
മരിച്ചുപ്പോയ ഒരു ചിത്ര ശലഭത്തിന്റെ ഓര്‍മയില്‍
ആകാശം
കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ഇറ്റു വീഴുന്ന നീലിമ പടര്‍ന്ന്‌
ഭൂമിയിലെ ജലാശയങ്ങളൊക്കെ നീലയാകുന്നു
അതില്‍ മുക്കിയെടുത്തൊരു കുഞ്ഞുടുപ്പ്‌
വെയില്‍ നോവുകളില്‍ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നു
ആരെയുടുപ്പിക്കും ? എന്ത്‌ പേരിടും ?
നീലച്ചായമടിച്ച, നീല ശംഖു പുഷ്പങ്ങള്‍
വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വീട്ടിലേക്ക്‌ മാത്രം
നിലാവ്‌ പെയ്തിറങ്ങുന്നു
നീലംബരിയാകുന്നു
അതിന്റെ ഓളങ്ങളില്‍ നീല റിബണുകളും
നീല പാവാടയും അണിഞ്ഞ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി
ഒഴുകി നടക്കുന്നു
അവള്‍ തന്ന വാക്കിന്റെ നീല രേഖകളിലൂടെ
നടക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നു
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്‌ മുകളിലൂടെ
ഉറുമ്പിന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ രണ്ടു നീല ചിറകുകളെ
താങ്ങി കൊണ്ടുപ്പോകുന്നത്‌,
നീലമേഘങ്ങളെ പുകച്ച്‌ ഒരു നിശബ്ദത
ഈറന്‍ മരങ്ങളുടെ നോട്ടങ്ങളിലേക്ക്‌ യാത്രയാകുന്നത്‌