Wednesday, December 29, 2010

ഒരു കാറ്റു പോലും വീശാതെ

ഒരു പൂവ്‌ കൊഴിയുന്നു.
ഒരു നക്ഷത്രം കൂടി അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നു.
കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന
ചിലതു മാത്രം
അദ്ഭുതങ്ങളാകുന്ന ലോകത്ത്‌
പതുക്കെ നമ്മളറിയാതെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന
ചിലതിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യങ്ങൾ
നമ്മിൽ, നമുക്ക്‌ ചുറ്റിലും.
ഇരിപ്പിനും പറക്കലിനുമിടയിൽ
അപ്രത്യക്ഷമാവുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ
നിലനിൽപ്പിന്റെ ആഴങ്ങളെ കുറിച്ച്‌
ചോദ്യങ്ങളാവുന്നതു പോലെ.
ചിലത്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്‌ മാത്രം
അവ പറഞ്ഞൊഴിയുന്നു.
ശൂന്യമായ കസേര, ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ,
ആളില്ല സ്റ്റോപ്പുകൾ എന്നിങ്ങനെ സൂചനകളിലൂടെ
എന്തും എപ്പോഴുമെന്ന്‌ ഇപ്പോൾ
അസാന്നിദ്ധ്യങ്ങളുടെ നിശബ്ദത.
എല്ലാം....എല്ലാം....ഞാൻ പോലുമെന്ന്‌
അഭാവത്തിന്റെ കാടുകളിൽ
ദൈവത്തിന്റെ മിഴികൾ
ഇലകളായ്‌ പൊഴിയുന്നുണ്ട്‌
ഒരു കാറ്റു പോലും വീശാതെ..........

1 comment:

asmo said...

ഒരു കാറ്റ് പോലും വീശാതെ ഇലകള്‍ കൊഴിയുന്നത് ,
കാഴ്ചയാകാത്ത മനുഷ്യന്‍ തേടുന്നത് എതു ചന്ദ്ര ലോകം.