Thursday, February 5, 2009

പിണക്കം

വന്നിട്ട്‌ കുറച്ച്‌ നാളായിരുന്നു
വരുമ്പോഴൊക്കെ മറഞ്ഞു നിന്നെന്നെ വിളിക്കും
അതോടെ ഞാന്‍ പുസ്തകം അടച്ചു വെക്കും
പിന്നെ അത്തള പിത്തള തവളാച്ചിയാവും
ആനയാവും കുതിരയാവും
പേന കിട്ടിയാല്‍ പടം വര തുടങ്ങും
വരച്ച്‌ വരച്ച്‌ എന്റെ ഡയറി വരെയെത്തും
അതിലെ വേദന നിറഞ്ഞ വരികളില്‍ നിറയെ
പൂക്കള്‍ വരഞ്ഞു വെക്കും
അവളുടെ കാക്കയും പൂച്ചയും
കുരങ്ങനും തത്തയുമെല്ലാം
എന്റെ സ്വാകാര്യതയെ കയ്യടക്കും
എങ്കിലും അടുത്തുള്ളപ്പോള്‍
അവള്‍ വരഞ്ഞ വീടിന്റെ പിന്നിലെ
കുന്നിനുമേല്‍ വിരിയുന്ന പുലരിയെ പോലെ
ഉള്ളു തെളിയും
കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം മുറ്റത്തെ
റോസാ പൂവിനു നേരെ കൈനീണ്ടപ്പോള്‍
ചീത്ത പറഞ്ഞു
മുഖം വീര്‍പ്പിച്ച്‌ പങ്ക്‌ വെട്ടിയാണ്‌ പോയത്‌
ഇന്നെലെയാണ്‌
പത്രത്തിലെ ആത്മഹത്യാ വാര്‍ത്തയില്‍
ഫോട്ടോകളുടെ നിരയില്‍ നിന്ന്‌
ഒരു പിണക്കുവുമില്ലെന്ന്‌ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു