Monday, March 16, 2009

കോളാമ്പി പൂവ്‌

വേലിക്കല്‍ ജീവിത ലഹരിയുടെ പച്ചയില്‍
ധ്യാനത്തിന്റെ തെളിമയാര്‍ന്ന മഞ്ഞ
സൂര്യന്റെ മഞ്ഞ വിരലുകളുടെ തലോടല്‍
ഇതിലൊന്നുമൊരു കാര്യമില്ലെന്ന്‌
അപ്പുറത്തെ ചെമ്പരത്തി ചുവക്കും
തൊടിയില്‍ നിന്ന്‌ മന്ദാരങ്ങള്‍ അവയ്ക്ക്‌ നേരെ
വിശുദ്ധിയോടെ ചിരിക്കും
പിച്ചകങ്ങള്‍ നക്ഷത്ര കണ്ണിറുക്കും
മുള്ളുകള്‍ക്കിടയിലിരുന്ന്‌ റൊസാപൂ
പ്രണയത്തോടെ നോക്കും
അതൊന്നുമറിയാതെ
പരാഗണത്തിന്റെ ഒരു നിശബ്ദമായ അനുഭൂതിയില്‍
മരണത്തെ ഗര്‍ഭം ധരിക്കുകയായിരിക്കും
അവളപ്പോള്‍

10 comments:

Mahi said...

കോളാമ്പി പൂവിന്റെ കായ അരച്ച്‌ കഴിച്ച്‌ പലരും മരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ കേട്ട പഴം കഥകളില്‍ നിന്ന്‌

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

മരണത്തെ ഗര്‍ഭം ധരിക്കല്‍...!!!
കിടിലനായിപ്പോയി ആ പ്രയോഗം.

സെറീന said...

ഒരു പൂ വിരിയുന്നതിനേക്കാള്‍
എളുപ്പത്തില്‍ നീ മരണം പറഞ്ഞു വെച്ചു,
പക്ഷെ എത്ര മാരകമായി..

Melethil said...

മഹിയുടെ എറ്റവും നല്ല കവിതകളിലൊന്ന് !

Unknown said...

മഞ്ഞയുടെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ നിന്നും മരണത്തിന്റെ പച്ചയിലേക്ക്..

മുഹമ്മദ്‌ സഗീർ പണ്ടാരത്തിൽ said...

ഒപ്പം വായിക്കാന്‍ എന്റെ വക ഒരെണം
.ചിലപ്പോള്‍ അതിക്രമമായിരിക്കാം!

വരവൂരാൻ said...

വേലിക്കല്‍ ജീവിത ലഹരിയുടെ പച്ചയില്‍
ധ്യാനത്തിന്റെ തെളിമയാര്‍ന്ന മഞ്ഞ
നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ നിന്റെ ശൈലി

ചന്ദ്രകാന്തം said...

മഹീ,
സൗന്ദര്യത്തിനുള്ളിലെ വിഷബീജം...
നന്നായി പറഞ്ഞു.

ശ്രീഇടമൺ said...

"കോളാമ്പി പൂവ്‌"
കൊള്ളാം....*
നന്നായി എഴുതി...*
ആശംസകള്‍...*

നന്ദ said...

that last line!