Friday, January 16, 2009

ഓരോ മുറിവും നിശബ്ദമായ ഒരു വിശപ്പാണ്‌

ഗാസയിലും സൂര്യന്‍ കിഴക്കു തന്നെയായിരിക്കും ഉദിക്കുന്നത്‌
ഇതേ ആകാശം തന്നെയായിരിക്കും
ഇരുട്ടു വീഴുമ്പോള്‍ അവിടെയുള്ളവര്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത്‌
നമ്മളെ പോലെ ഒരു വീടു തേടി തന്നെയായിരിക്കും
അവിടേയും അമ്മമാരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നിറ്റുവീഴുന്നത്‌
മക്കളെ ചൊല്ലിയുള്ള ആധികള്‍ തന്നെയായിരിക്കും
ചിലപ്പോള്‍ വഴികളും ഇതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും
നമ്മുടെ പുളിയും മാവുമൊക്കെ അവിടേയും ഉണ്ടാവുമൊ ആവൊ ?
എങ്കിലും മരങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം പച്ചയിലകള്‍ തന്നെയായിരിക്കും
രൂപങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മാറുമെങ്കിലും
അവിടുത്തെ മനുഷ്യരിലൂടെ ഒഴുകുന്നതും ചോര തന്നെയായിരിക്കും
ചോരയ്ക്ക്‌ ചുവപ്പു നിറം തന്നെയായിരിക്കും
മുറിവേറ്റാല്‍ അവരും പിടയുമായിരിക്കും
എന്നിട്ടും അവിടെ മാത്രം എന്തുകൊണ്ടാണ്‌
കൈപ്പത്തി ഛേദിക്കപ്പെട്ട രണ്ടിളം കൈയ്യുകള്‍
എപ്പോഴും അമ്മമാരുടെ നേരേ നീളുന്നത്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ അവരുടെ കാത്തിരിപ്പുകള്‍
ഇങ്ങനെ ചിതറിതെറിക്കുന്നത്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ അവിടെയെപ്പോഴും
തോക്കുകള്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ അവരുടെ ഓര്‍മകളിലെപ്പോഴും
രക്തത്തിന്റെ നനവു പടരുന്നത്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ആളുകള്‍ അവിടെയെപ്പോഴും
മരണത്തെയിങ്ങനെ വിനിമയം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ? എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ? എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാനിപ്പോള്‍ നിലവിളിയാകാതെ പോകുന്ന
വാക്കുകളെ കുറിച്ച്‌ ഇത്രമേല്‍ ഭയപ്പെടുന്നത്‌

10 comments:

Jyothibai Pariyadath said...

വളര്‍ച്ചയുടെ ദിശാസൂചകങ്ങളാവുന്നു കവിതകളെല്ലാം. മുകളിലേക്ക്‌ ഇനിയും .. ആശംസകള്‍ മഹീ.. കവിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ കൈകടത്തുകയല്ല.. എന്നാലും... eDiting ണ്റ്റെ ഒരു ചെറിയ കുറവ്‌ അറിയാനുണ്ടോ ഈ കവിതയ്ക്ക്‌?

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

"എന്നിട്ടും അവിടെ മാത്രം എന്തുകൊണ്ടാണ്‌
കൈപ്പത്തി ഛേദിക്കപ്പെട്ട രണ്ടിളം കൈയ്യുകള്‍
എപ്പോഴും അമ്മമാരുടെ നേരേ നീളുന്നത്‌ ?"

ഭീതിദമായ കാഴ്ച്ച!!!!

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

"എന്നിട്ടും അവിടെ മാത്രം എന്തുകൊണ്ടാണ്‌
കൈപ്പത്തി ഛേദിക്കപ്പെട്ട രണ്ടിളം കൈയ്യുകള്‍
എപ്പോഴും അമ്മമാരുടെ നേരേ നീളുന്നത്‌ ?"

ഭീതിദമായ കാഴ്ച്ച!!!!

Abhilash said...

ഗാസയില്‍ നിന്നു തൊടുത്തു വിടുന്ന റോക്കറ്റിനൊക്കെ ആരു
സമാധാനം പറയും?

Mahi said...

വിമര്‍ശനാത്മകമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക്‌ സുസ്വഗതം.എന്റെ കവിതകള്‍ക്ക്‌ നന്നായിരിക്കുന്നു എന്ന അഭിപ്രായം മാത്രമെ കേള്‍ക്കൂ എന്ന പിടിവാശിയൊന്നും എനിക്കില്ല.നീണ്ടുപോയതായി തോന്നിയിരുന്നു.എവിടെ എഡിറ്റണമെന്ന്‌ എത്തും പിടിയും കിട്ടതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ അങ്ങനെ പോസ്റ്റിയെന്ന്‌ മാത്രം.ഒരു കൈകടത്തലിന്റെ പ്രശ്നവുമില്ല.താങ്കളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എടുക്കുകയൊ എടുക്കാതിരിക്കുകയൊ എന്നത്‌ എന്റെ സ്വതന്ത്ര്യമാണെന്ന്‌ മാത്രം

lakshmy said...

ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു മഹി. കാലവുംകൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയേ ഉള്ളു. ഉത്തരങ്ങളൊന്നും തരില്ല

നന്നായിരിക്കുന്നു നൊമ്പരത്തിന്റെ ഈ വരികൾ

...പകല്‍കിനാവന്‍...daYdreamEr... said...

നൊമ്പരപ്പെടുതുന്നുണ്ട്...

പാമരന്‍ said...

എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാനിപ്പോള്‍ നിലവിളിയാകാതെ പോകുന്ന
വാക്കുകളെ കുറിച്ച്‌ ഇത്രമേല്‍ ഭയപ്പെടുന്നത്‌

ശ്രീ said...

ടച്ചിങ്ങ്!

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

കവിത ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായി.