Wednesday, November 26, 2008

കിണറിലേക്ക്‌...........

ബക്കറ്റെ കയറില്‍ തൂങ്ങി നീയിങ്ങനെ
കിണറിന്റെ ആത്മാവിലേക്ക്‌ സഞ്ചരിച്ച്‌
അതിന്റെ പാറയിടുക്കുകളില്‍ ഊറുന്ന സ്നേഹത്തെ
കോരിയെടുത്തും കോരിയെടുത്തും മതിയായില്ലെ ?
ഓരോ വട്ടവും അതില്‍ മുങ്ങി നിവരുമ്പോള്‍
നീയറിയാറുണ്ടൊ
അതില്‍ ഉരുകി വീണലിഞ്ഞൊരു വേനലിന്റെ ദുഃഖം ?
അതില്‍ കുളിര്‍മയായുണരുന്നൊരു നിലാവിന്റെ സ്വപ്നം ?
പൊട്ടി വീണു കിടപ്പുണ്ടൊ അതിലിപ്പോഴും
ആകാശ വിസ്തൃതികള്‍ ?
നിശബ്ദതയില്‍ നിന്നും പെയ്തിറങ്ങാറുണ്ടൊ
മേഘമല്‍ഹാറുകള്‍ ?
വെളിച്ചം വെളിച്ചമെന്നെത്തി നോക്കുന്നുണ്ടൊ
ഉള്ളിലോര്‍മയുടെ പച്ചപ്പുകള്‍ ?
ആഴങ്ങളിലേക്ക്‌ ഒറ്റക്കിങ്ങനെ പോകുമ്പോള്‍
നിനക്കു പേടി തോന്നുന്നില്ലെ ?
ഓരോ വട്ടം പോകുമ്പോഴും നീയനുഭവിക്കാറുണ്ടൊ
അതിലൊരിക്കല്‍ ചാടി മരിച്ചൊരേകാന്തതയുടെ
തണുത്ത സാന്നിദ്ധ്യം ?

13 comments:

വികടശിരോമണി said...

ബക്കറ്റിന് ഇത്രയും അനുഭവസമ്പത്തുണ്ടല്ലോ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇപ്പോഴാണ്.
മനുഷ്യന്റെ ഓരോ അഹങ്കാരങ്ങൾ!

കോറോത്ത് said...

മഹീ.....! :)

വരവൂരാൻ said...

പൊട്ടി വീണു കിടപ്പുണ്ടൊ അതിലിപ്പോഴും
ആകാശ വിസ്തൃതികള്‍
മഴക്കരച്ചിലുകളുടെ മേഘമല്‍ഹാറുകള്‍
ഉള്ളിലോര്‍മയുടെ പച്ചപ്പുകള്‍
ഹേ മഹേന്ദ്രാ............
ആശംസകൾ

smitha adharsh said...

എന്റെ ദൈവമേ !
എന്തെല്ലാം ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നു...
അസ്സലായി...നല്ല പോസ്റ്റ്!

കൌടില്യന്‍ said...

മഹി,
എന്റെ വായനാ ദാഹം
താങ്കളുടെ കവിതയുടെ നാരങ്ങാ വെള്ളത്തില്‍
ശമിക്കുന്നുണ്ട്....
തുടരൂ....
കൗടില്യന്റെ ഭാവുകങ്ങള്‍....

ശ്രീ said...

എന്തൊക്കെ ചിന്തിയ്ക്കുന്നൂ മഹീ... സൂപ്പര്‍.
:)

പാമരന്‍ said...

"വെളിച്ചം വെളിച്ചമെന്നെത്തി നോക്കുന്നുണ്ടൊ
ഉള്ളിലോര്‍മയുടെ പച്ചപ്പുകള്‍ ?"

മഹീ.....!

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

മഹീ ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചമാകുന്നു..
ഉറഞ്ഞുകൂടുന്ന ബിംബകല്പ്പനകള്‍!...
തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥം...പകരം വെയ്ക്കാന്‍ മഹി മാത്രം...

തണല്‍ said...

"അതിലൊരിക്കല്‍ ചാടി മരിച്ചൊരേകാന്തതയുടെ
തണുത്ത സാന്നിദ്ധ്യം ?"
-അസൂയ മാത്രം എന്നില്‍ ബാക്കിയാവുന്നു.

:)

Pramod.KM said...

കവിത ഗംഭീരമായിട്ടുണ്ട് :)

ശിവ said...

ഈ ഭാവന എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി...

അനൂപ്‌ കോതനല്ലൂര്‍ said...

ഓരോ വട്ടവും അതില്‍ മുങ്ങി നിവരുമ്പോള്‍
നീയറിയാറുണ്ടൊ
അതില്‍ ഉരുകി വീണലിഞ്ഞൊരു വേനലിന്റെ ദുഃഖം ?
മഹി ഇത് ഒരു കിണറിന്റെ വേദനയാണെങ്കിൽ ഒരു നദിയുടെ ദു:ഖം എത്ര വലുതായിരിക്കും.

lakshmy said...

എത്ര മനോഹരമാണീ വരികൾ. കൊതി തോന്നുന്നു