Tuesday, October 21, 2008

ഓര്‍മയുടെ വൃത്താകൃതികള്‍

അക്കങ്ങളില്‍ പൂജ്യത്തിന്‌ മാത്രമെ
പറക്കാന്‍ കഴിയൂയെന്ന്‌ ഞാനറിഞ്ഞത്‌
പാപ്പനില്‍ നിന്നാണ്‌
വിറ്റ വീടിന്റെ വടക്കിനിയില്‍ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന്‌
കുമാര്‍ ഗന്ധര്‍വയേയും ബാബുക്കയേയും കേള്‍ക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക്‌
ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടത്താന്‍
പാപ്പന്‍ ഊതി വിടാറുള്ള പുക വൃത്തങ്ങളെ
ആദ്യമായ്‌ കണ്ടപ്പോഴാണ്‌
അതു വരെ സ്ലേറ്റില്‍ വരച്ചാല്‍ വരച്ചോടത്തിരിക്കുന്ന
പൂജ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ ചിറകുണ്ടെന്ന്‌ ഞാനറിഞ്ഞത്‌,
നിക്കോട്ടിന്‍ ദുഃഖങ്ങളുടെ നീല ഛായ പുരണ്ട
പൂര്‍ണതയുടെ പുകയതിരുകളും
ഉള്ളില്‍ ശൂന്യതയും നിറഞ്ഞ ആ പൂജ്യങ്ങള്‍
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അക്കമായത്‌.
പിന്നീട്‌ കടലാസു ബീടികള്‍ക്കൊ
എന്റെ വിറക്കുന്ന കൈവിരലുകള്‍ക്കൊ
അത്തരം പറക്കുന്ന പൂജ്യങ്ങളെ
സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല
പുകയതിരുകളുടെ ഭ്രമണ പഥങ്ങളിലൂടെ
ഞാന്‍ വെറുതെ ഓടികൊണ്ടിരിക്കുന്നു
അതിനുള്ളിലെ ശൂന്യതയിലിരുന്ന്‌
പാപ്പനിപ്പോഴും കുമാര്‍ ഗന്ധര്‍വയേയും ബാബുക്കയേയും
കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും
എന്നെ അത്‌ഭുതപ്പെടുത്താന്‍
വട്ടത്തില്‍ പുക ഊതി വിടുന്നുണ്ടാകും
ജീവിതം ഇത്രയൊക്കെയുള്ളൂവെന്ന്‌
എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും

11 comments:

Mahi said...

ഇതെന്റെ പാപ്പാന്‍.ഒരുപാട്‌ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ചിത്രങ്ങള്‍ കോറിവരക്കാന്‍ ജീവിതത്തിന്റെ താളുകള്‍ തന്നെ തുറന്നു വെച്ച്‌,വായനയിലേക്കും എഴുത്തിലേക്കും എന്നെ കൈപിടിച്ച്‌ നടത്തിച്ച്‌, ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വഴികളിലും വല്ലാത്തൊരു താങ്ങായി ഇപ്പോഴുമുണ്ട്‌.പുകവലിയൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു ഇപ്പോള്‍ .ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സ്നേഹത്തെ കുറിച്ച്‌ ഓഷോ പറഞ്ഞുതും ബാബുക്കയുടെ പാട്ടുമൊക്കെയായി വാതിലിലുണ്ടായിരുന്നു.എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്നുമുണ്ടാകും

ശ്രീ said...

എന്നുമുണ്ടായിരിയ്ക്കട്ടേ

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

ജീവിതം ഇത്രയൊക്കെയുള്ളൂവെന്ന്‌
എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും ...
നടക്കട്ടെ...

അജീഷ് മാത്യു കറുകയില്‍ said...

എന്നുമുണ്ടാകും sure & best wishes.......

lakshmy said...

നന്നായിരിക്കുന്നു.

ചന്ദ്രകാന്തം said...

എന്നും ആ കൈത്താങ്ങ്‌ ഒപ്പമുണ്ടാകട്ടെ.

പാമരന്‍ said...

"പുകയതിരുകളുടെ ഭ്രമണ പഥങ്ങളിലൂടെ
ഞാന്‍ വെറുതെ ഓടികൊണ്ടിരിക്കുന്നു"

Sharu.... said...

എന്നുമുണ്ടാകും... :)

മുസാഫിര്‍ said...

പ്ലാവിലയും ഈര്‍ക്കിലിയും ഉപയോഗിച്ച് വണ്ടിയുണ്ടാക്കിയാല്‍ പൂജ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉരുളാനും കഴിയും എന്ന് എന്നെ പാപ്പന്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഇഷ്ടമായി ഈ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍, മഹീ.

ഭൂമിപുത്രി said...

ഒരു കണക്കിൽ,ഓരൊനിമിഷവും നമ്മളൊക്കെ ആഞ്ഞ് വലിയ്ക്കുന്നതും ആഞ്ഞ് വിടുന്നതും വട്ടപ്പൂജ്യത്തിലേയ്ക്കാണല്ലൊ,അല്ലേ?

വരവൂരാൻ said...

ജീവിതം ഇത്രയൊക്കെയുള്ളൂവെന്ന്‌
എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും...

സത്യമായിട്ടും, പുകയതിരുകളുടെ ഭ്രമണ പഥങ്ങളിലൂടെ, നാം വെറുതെ, ഓടികൊണ്ടിരിക്കുകയാണു. മനുഷ്യജീവിതമെന്ന നീർക്കുമിളയുടെ നിസ്സാരതയിൽ
നിറിപിടഞ്ഞ്‌.