Friday, October 3, 2008

ഉയരം പേടി

ചെറുപ്പത്തില്‍ ഒരു മരത്തില്‍ കയറിയപ്പോഴാണ്‌
ഭയം ആദ്യമായെന്റെ ചില്ല പിടിച്ചു കുലുക്കിയത്‌
അങ്ങനെയാണ്‌ വിറയനെന്ന പേര്‍ വീണത്‌
മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം
മതിലിന്റെ ഓരം ചാരി നിന്നപ്പോഴൊക്കെ
അടിയിലേക്ക്‌ വീണു പോകുമെന്ന്‌
മനസ്‌ തെന്നി കൊണ്ടിരുന്നിരുന്നു
പത്താം ക്ലാസില്‍ മെഡല്‍ വങ്ങാന്‍ ആദ്യമായ്‌
സ്റ്റേജില്‍ കയറിയപ്പോള്‍
മനസ്‌ പകച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
താഴ്ച്ചയുടെ ഒരായിരം കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു നോക്കുന്നുവെന്ന്‌
ടൂറിനു പോയയന്ന്‌ ആദ്യമായ്‌ കപ്പലിന്റെ മുകളില്‍
കയറിയപ്പോള്‍
ഭയം എല്ലാ നങ്കൂരങ്ങളും പൊട്ടിച്ച്‌ സഞ്ചരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി
അടിയില്‍ ശ്വസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരാഴമുണ്ടെന്ന്‌
ആദ്യമായ്‌ കിട്ടിയ വാധ്യാര്‌ പണിയില്‍
കുട്ടികളുടെ പിറുപിറുക്കലുകള്‍ക്കു മുകളില്‍
മേശക്കരികലായി നിന്നപ്പോള്‍
വാക്കുകള്‍ ഇടറി കൊണ്ടിരുന്നു
പിന്നില്‍ മൌനത്തിന്റെ ഒരു താഴ്ചയുണ്ടെന്ന്‌
പോകുന്നിടത്തെല്ലാം ചില ഉയരങ്ങളിങ്ങനെ
പേടിയോടെ എന്നില്‍ നിന്നും താഴേക്ക്‌ നോക്കാന്‍
തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌
ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്
മേഘങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ
ഒരാകാശം എനിക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടത്‌
എന്റെ ഭാഷയില്‍ സമതലങ്ങള്‍ രൂപപ്പെട്ടത്‌
ഉയരങ്ങളിലുള്ളവരെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ
ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടും
അവര്‍ എങ്ങനെയാണവിടെ വീഴാതെ പിടിച്ചു
നില്‍ക്കുന്നതെന്ന്‌
ഇങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പോലും മനസ്‌
വഴുക്കുന്നുണ്ട്‌
അടിയിലൊരു ഗര്‍ത്തമുണ്ടെന്ന്‌
ഉള്ളിലേക്കിനിയുമെത്ര താഴണമാവോ
ഉയര്‍ച്ചിയില്ലാത്തൊരിടത്തെത്താന്‍

7 comments:

വരവൂരാൻ said...

ഈ ഉയരമില്ലായ്മയിലാണു
നിന്റെയും ഉയരം
നല്ലെഴുത്തിന്റെ, ചില്ല നീ എപ്പോഴേ പിടിച്ചു കൂലുക്കിയിരിക്കുന്നു

ശ്രീ said...

ഭയമില്ലാതെ ഉയരങ്ങള്‍ കീഴടക്കാന്‍ കഴിയട്ടേ.
:)

രണ്‍ജിത് ചെമ്മാട്. said...

താഴ്ച്ചയുടെ യാഥാര്‍ഥ്യത്തെപ്പറ്റിയറിഞ്ഞപ്പോള്‍‍ത്തന്നെ
ഒത്തിരി ഉയരത്തിലെത്തി, താങ്കളും വരികളും.....

ചന്ദ്രകാന്തം said...

ഏറ്റവും താഴ്ച്ചയിൽ നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ.....ഇത്രയും ഉയത്തിൽ ചിന്തിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നത്‌......

ഗീതാഗീതികള്‍ said...

ഉയരങ്ങളിലേറേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ പേടിക്കാതെ, താഴ്ചകളെക്കൂടി ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വന്ന്‌ ഒരു സമതലം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ മനസ്സിനെ പരിശീലിപ്പിക്കൂ......

ഏറെ ഉയരങ്ങളിലെത്തട്ടേ എന്നാശംസിച്ചുകൊള്ളുന്നു...

(ഈ കവിതയുടെ ആദ്യ വരികള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ ചാമ്പങ്ങ പറിക്കാനും പിന്നെ ചിലപ്പോള്‍ അമ്മ അടിക്കാന്‍ വരുമ്പോഴുമൊക്കെ ചാമ്പമരത്തിന്റെ ഏറ്റം മുകളിലെ കൊമ്പു വരെ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കയറിയത് ഓര്‍മ്മ വന്നു. അന്നൊരു പേടിയും തോന്നിയിരുന്നില്ല...)

smitha adharsh said...

ഇനിയും,ഇനിയും ഒരുപാടു ഉയരങ്ങള്‍ കീഴടക്കൂ...

അജീഷ് മാത്യു കറുകയില്‍ said...

ഭയം അകന്നൊരു നാളില്‍ നീയും നിന്‍ കവിതയും
ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നു ഉയരങ്ങള്‍ നേടുവാന്‍
അകമഴിഞാസംശ നേരുന്നീ സോദരന്‍ ....