Thursday, September 11, 2008

അരിമുറുക്ക്‌

ഊണു കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌
അവന്‍ വന്നത്‌
അരിമുറുക്കു വേണൊയെന്ന്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍
അമ്മ വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും
അവന്‍ അതിന്റെ ഗുണവും
വിലകുറവും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
നിര്‍ത്തുന്നില്ലയെന്നു കണ്ട്‌
അമ്മ തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴും
അവന്‍ എന്തൊക്കയൊ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
ഒരെണ്ണമെങ്കിലും വാങ്ങൂയെന്നൊ
മുതലാളി തല്ലുമെന്നൊ
അവന്റെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ കിണ്ണത്തില്‍ ചിതറി വീണ്‌
വായയെ പൊള്ളിച്ചു
ചോറ്‌ പാതി വെച്ച്‌ ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും
അവന്‍ പോയിരുന്നു
ഇടവഴിയിലൊന്നും അവനെ കണ്ടില്ല
തിരഞ്ഞു ചെന്നിടത്തൊന്നും
അവന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
ഞാനവനെ കാണാതെ പോയ വഴികളിലൂടെയിപ്പോള്‍
ഒരു ഇല്ലായ്മ
അവന്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന പീഡനങ്ങളെ കുറിച്ച്‌
നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു

5 comments:

ഒരു ആത്മ സംതൃപ്തിക്കായ്........ said...

കവിത നന്നായിരിക്കുന്നു.ഇന്ന് ഉത്രാടം നാളെ തിരുവോണം നമുക്ക് സ്നേഹം കൊണ്ടൊരു പൂക്കളമൊരുക്കി നന്മയാകുന്ന മാവേലിയെ വരവേല്‍ക്കാം
എല്ലാ ബൂലോകര്‍ക്കും,
ഭൂലോകര്‍ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍..

PIN said...

അങ്ങനെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് നമ്മെലാകാവുന്ന സഹായം ചെയ്യുന്നത് നന്നായിരിക്കും..

നസീര്‍ കടിക്കാട്‌ said...

കവിതയില്‍,
ഇത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട്‌ പരത്തിപ്പറയണോ മഹീ?
ഇത്തിരി മൌനം,
ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്വയം പൊള്ളാന്‍...

വികടശിരോമണി said...

മഹീ,
കവിതയിലെവിടെയോ ‘വിത’യുണ്ടെന്നുറപ്പ്.പക്ഷേ വയലിങ്ങനെ പരന്നുകിടക്കുമ്പോളെങ്ങനെയാ വിത കണ്ടെത്തുക?

Mahi said...

നസീറെ താങ്കളതിന്റെ മര്‍മ്മത്തിലേക്ക്‌ തന്നെ ചൂണ്ടിയിരിക്കുന്നു.എഴുതി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു ഒരു കുഴപ്പം ഇപ്പോഴാണത്‌ വ്യക്തമായി മനസിലായത്‌.വികടശിരോമണി സത്യസന്ധമായ അഭിപ്രായത്തിന്‌ നന്ദി.ചെറുതായിട്ടൊന്ന്‌ കുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.എങ്കിലും അസംതൃപ്തി ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നു.എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി.