Saturday, August 30, 2008

ബൈനോക്കുലര്‍

ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന്‌ കണ്ണെടുക്കുമ്പോള്‍
ചില കാഴ്ചകള്‍ അകന്നു പോകുന്നു
ചില മുഖങ്ങള്‍, സ്നേഹങ്ങള്‍
സന്തോഷങ്ങള്‍, ദുഃഖങ്ങള്‍
അകന്നുപോകുന്നു
ചില ദിവസങ്ങള്‍, വരികള്‍ അകന്നുപോകുന്നു
ഞാന്‍ തന്നെ എന്നില്‍ നിന്ന്‌
അകന്നകന്നുപോകുന്നു
എല്ലാം അകലെയായിരിക്കുമ്പോഴും
തൊട്ടടുത്താണെന്ന്‌ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന
ഒരു ബൈനോക്കുലറാണെന്റെ ഹൃദയം

6 comments:

ധ്വനി | Dhwani said...

എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഹൃദയമില്ലാതെ ജീവിയ്ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു

lekhavijay said...

എല്ലാം അകലെയായിരിക്കുമ്പോഴും
തൊട്ടടുത്താണെന്ന്‌ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന
ഒരു ബൈനോക്കുലറാണെന്റെ ഹൃദയം

എന്റെ ഹൃദയവും ഇങ്ങനെതന്നെ മഹീ.നല്ല കവിത.ആശംസകള്‍!

smitha adharsh said...

സത്യം..!!!എന്നും,ഈ ബൈനോക്കുലര്‍ ഹൃദയത്തെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു...ഒത്തിരി..ഒത്തിരി...
ഇതും ഒരു വേറിട്ട ചിന്തയാണല്ലോ..മഹി?
നന്നായിരിക്കുന്നു...ആശംസകള്‍..

തണല്‍ said...

ഇത് താങ്കളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ മാത്രം കൊയപ്പമാണല്ലോ മഹീ..
:)

ശിവ said...

ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു ഹൃദയം...നല്ല ചിന്ത....

ലതി said...

ഭാഗ്യവാന്‍, ഇങ്ങനൊരു ഹൃദയമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്
ഇങ്ങനെ എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നത്.ആശംസകള്‍.